Volgende wedstrijd

Vanwege het coronavirus worden voorlopig geen wedstrijden gespeeld

Stand 2e Klasse G 20/21

1 Unicum 9
2 ASV Dronten 9
3 Valleivogels 9
4 Batavia’90 8
5 VRC 7
6 Horst FC 6
7 Veensche Boys 5
8 Lelystad’67 5
9 Renswoude 4
10 AVW’66 4
11 Lunteren 3
12 OVC 3
13 VSCO’61 1
14 OWIOS 0

Uitslagen 10 oktober 2020

Renswoude – Veensche B 0-0
VSCO – OVC 1-2
Valleivogels – Lunteren 5-1
Unicum – Lelystad 4-0
Batavia – VRC 3-3
asv Dronten – Horst 3-1
AVW – OWIOS 3-2

Activiteiten kalender

14 oktober 2020
DropTalents talentendagen

23 oktober 2020
Ajax Clinic

Topscoorderslijst

1. Tom Cozijnsen 1
1. Nico van den Brom 1
1. Rody Buitenhuis 1

 

“Een mooi stel”: Terugblik op het kampioenschap van de JO17-1

Een mooi stel. Theo Reitsma gebruikte deze woorden al in 1988, na het winnen van de finale van het E.K. door Oranje. Ze gingen voor elkaar door het vuur, en dat leverde een titel op en een geweldig feest. Daar dacht ik meerdere keren aan de afgelopen dagen, als ik weer eens in gedachten en met een big smile op mijn gezicht afdwaalde naar afgelopen zaterdag. Toen volgde de beloning in Hoevelaken, waar we wonnen van onze laatste overgebleven concurrent. Winnen moesten we, want anders waren zij kampioen. En we deden het jongens. Waarna een triomftocht door Hoevelaken en het ’t Veen volgde in de bak  achter de trekker. De hele terugweg zingen en uit je dak gaan, de kantine in voor een hapje en een drankje, de spanten in, buik glijden en zingen in de kleedkamer, ’s avonds nog effe chillen met elkaar bij de barbecue. Zo wil ik elke week wel kampioen worden, wat mooi die ontlading. “Dit weet ik over dertig jaar nog”, hoorde ik Daantje zeggen …… en laten we eerlijk zijn; daar gaat het toch om jongens?

“Winnen dat is prachtig, de schik die staat bie ons veurop”, dat was het de afgelopen tijd. Precies zoals in ons clublied wordt bezongen. Vriendschap en een goeie sfeer maakt dat je net wat meer kunt bereiken met elkaar, net wat meer kunt hebben van elkaar, net wat meer voor elkaar overhebt, net wat meer kunt “inschikken” voor elkaar. Geloof hebben in een goed resultaat, ook al voetbal je soms niet je beste wedstrijd. Dan toch alles “en meer dan dat” geven voor elkaar. De spelers van de JO15-1 die elke wedstrijd ons wel hebben meegeholpen, ook zij lieten zien dat ze er niet alleen zijn voor zichzelf en hun elftal, maar ook vooral voor hun club, hun “liefde” Veensche Boys. Dat alles bij elkaar heeft ons uiteindelijk het kampioenschap opgeleverd afgelopen zaterdag. Een mooi leermoment voor iedereen.

Het was prachtig om te zien dat jullie na een moeilijk begonnen seizoen, uiteindelijk zo tot elkaar konden groeien. Met als ultieme beloning een kampioenschap! Daar mogen jullie met recht enorm trots op zijn.

10 wedstrijden gespeeld, waarvan 6 uitwedstrijden (tegen de bovenste 6 van de eindstand in de competitie). 8x gewonnen, 1x gelijk en 1x verloren. We hebben het kampioenschap dus niet gestolen.

Terugblikkend zijn alle wedstrijden enorm belangrijk geweest. Voorbeelden waar we door onze instelling (en wat kampioensgeluk) toch een punt of 3 punten meenamen zijn

  • FC Horst uit, waar Roy in een scrimmage in de laatste seconde toch nog de 2 – 2 op het bord knalt.
  • Yorik die uit bij directe concurrent Elspeet al vroeg van achteruit langs iedereen heen “vliegt” en de 0 – 1 scoort…vervolgens verdedigen we die voorsprong de hele wedstrijd als…daar is ie weer…. 11 Chiellini’s. Geen aanval meer gehad, maar wel de punten mee.
  • Zo ook tegen Barneveld uit en Prins Bernhard. Op achterstand komen maar toch de overwinning uit het vuur slepen.

Nooit opgeven was het credo van ons team….”als het dan niet goed goat, dan streupen we oenze mouwen op”. Blauwe Helden ten voeten uit.

Uiteindelijk resulteerde dat voor de één na laatste speeldag in 3 clubs die allen op 19 punten stonden (Hoevelaken, Elspeet en wij), en een 4e plek voor SDVB op twee punten achterstand. Hoevelaken en Elspeet  hadden allebei een beter doelsaldo dan wij op dat moment, maar speelden nog tegen elkaar…..Als Hoevelaken won, hadden wij aan een overwinning in de laatste wedstrijd genoeg tegen Hoevelaken. Als Elspeet won van Hoevelaken, moesten ze de laatste wedstrijd tegen SDVB verliezen  (want anders had Elspeet een beter doelsaldo dan wij bij hetzelfde aantal punten). Hoevelaken won gelukkig uit bij Elspeet met 1 – 2 en Elspeet was uitgeschakeld. Want wij wonnen ook vorige week zaterdag, zij het moeizaam met 2 – 1 van Prins Bernhard.

Laatste wedstrijd uit tegen Hoevelaken, afgelopen zaterdag. Een echte finale. Mooier kon niet. Gespannen bekkies, trainer en leider toch ook wel gespannen. Veel volk langs de kant, toejuichingen van ouders, broers, zusjes, opa’s en oma’s; een scheidsrechter die voor de wedstrijd van alles moest vertellen wat allemaal niet kon en wat allemaal niet eerlijk was (maar dat zelf gedurende de wedstrijd steeds meer vergat, met als resultaat een 2e helft die ruim 57 minuten duurde); een kunstgrasmat die aanvoelde als een brandende kachel. Kortom, allerlei “ingrediënten” waren aanwezig om er een prachtige belevenis van te maken.

Maar….dan moet het allemaal nog wel effe gebeuren. De eerste helft wilden we zo graag, maar het kwam er maar niet uit. Een scheidsrechter die ons bijna uit ons spel bracht, doordat ie ook nog eens voor allerlei zaken floot waar nog nooit een scheids voor heeft gefloten, echt zo’n pipo die graag zelf in de schijnwerpers stond. Zo kwam het op me over en ik ben er vrij overtuigd van dat wel meer mensen die mening hadden. De tegenstander had dat helemaal niet nodig, want eerlijk gezegd speelden ze ons bij vlagen helemaal van de grasmat. We stonden gelukkig “maar” met 2 – 1 achter met de rust, ballen op de paal en lat tegen gehad. We waren ons zelf niet geweest., maar waren nog wel “in leven” als je naar de stand keek bij rust.

Wel hadden we inmiddels een werkelijk fenomenale goal gezien van Stan Guliker. Een meter of wat buiten de zestien ving hij in de loop een hoge, afgeslagen bal op met zijn bovenbeen. Vervolgens joeg ie de bal met buitenkant rechts, nog voordat de bal de grond had geraakt, snoeihard vollerend boven in de hoek. Dat schot heeft die keeper alleen maar gehoord….”zoeffff”. 

In de rust hield trainer Sina jullie een spiegel voor. En je zag de koppies gaan malen. Daar ga ik weer: “Het beste uit jezelf halen”; “alles voor elkaar doen”; “jezelf niet af laten leiden door allerlei randzaken (zoals een scheidsrechter)”; “concentreer je alleen op je taken”. Zoiets was het…op het eergevoel ging het. “Mouwen omhoog, in je handen spugen en laten zien dat je er bent”. Kortom, knokken en onze fysieke kwaliteiten beter gebruiken. Geloven dat het kan.

En dat deden we….de 2e helft werd een soort ereronde van uiteindelijk 57 minuten in totaal. Gelijk na de aftrap gingen we er bovenop en lieten het kaas niet meer van onze brood eten. De scheids kon floot weer eens een paar keer voor iets vreemds, maar nu werkte dat positief voor ons. We lieten ons daardoor niet meer afleiden, niet meer uit het spel brengen. Heel knap. Ook een paar zware overtredingen waar niet voor gefloten werd tegen Hoevelaken, en waardoor bijvoorbeeld Roy moest uitvallen, haalden ons niet meer uit onze concentratie.

Je voelde dat we onze kans grepen op dat moment. Een klein kwartier na rust hadden we de wedstrijd op de kop gezet. Het was 2 – 3 voor ons geworden. Vechtjassen allemaal, steeds weer die rood-witten direct op hun huid zitten. Erop klappen met een keekie hier en een douwtje daar, gedurig afgewisseld met een technisch hoogstandje. Stan Guliker scoorde de 2 – 2 na een minuut of 10. Weer die rustige knul die bijna nooit scoort, wat een wedstrijd speelde hij, al kan ik eigenlijk iedereen wel opnoemen die in de 2e helft in het veld stond. Prachtige goal. Randje zestien kreeg hij de bal, terwijl hij al had gezien dat de keeper een metertje te ver voor zijn doel stond. Een bekeken stiffie waar Gareth Bale nog wat van kan leren, betekende de gelijkmaker.

 

Een paar minuten “jacht op de tegenstander” later, was het Julian Buitenhuis die heel beheerst en koel de 2 – 3 voorsprong op het bord zette. Jongetje toch, wat heeft die weer veel belangrijke goals gemaakt voor ons trouwens.

Hoevelaken was op dat moment zo’n beetje op een hoop gespeeld, maar liet in het kwartier daarna zien dat ze niet voor niks bovenaan stonden voor de wedstrijd. Ze probeerden zich op te richten, maar wij lieten ze niet meer los en bleven de strijd zoeken. Afwachten was er niet meer bij, alles ging uit de kast (en dat bleek, want ’s avonds heb ik tussen heel blije en voldane, maar heel vermoeide jongens gezeten bij de BBQ).

Wie dacht dat ze onze pit-bullen in de verdediging konden passeren, pakten we de bal af of ging gewoon plat. Met het mes tussen de tanden. Die schaal moest mee naar huis. Marnix, Yorik, Brinkie, Nick en Wessel…..echt, wat haalden jullie veel weg.

10 minuten voor het einde van de officiële speeltijd gaf  Mathijs van Wijhe een mooie steekpass mee op de al in de diepte vertrokken spits van de C1, Sabastian Skop. Heel bekeken schoot ie ‘m vanaf randje zestien onder de uitkomende keeper door en de 2 – 4 stond op het bord. Dan voel je je effe onoverwinnelijk zeg maar.

Spelers, wissels, trainer, leider, het halve Veen…iedereen stond als een gek te juichen toen die bevrijdende 4e treffer viel.

Ruim 7 minuten in blessuretijd werd een tweede drinkpauze door de scheidsrechter ingelast, met daarbij de opmerking dat we nog 10 minuten moesten voetballen. Belachelijk was het, maar al hadden we tot middernacht moeten voetballen, met deze ploeg zou er echt geen bal meer in zijn gegaan.

Bij het laatste fluitsignaal volgde de ontlading. We vlogen elkaar in de armen, de schaal ging omhoog, supporters werden bedankt en het feest kon beginnen. Op de trekker (bedankt voor het regelen Jan, Gea en Edwin, echt tof) gelijk door Hoevelaken heen terug naar het Veen en zo de kantine in (dank j je wel nog sponsors van het drinken) en later vol gas in de kleedkamer. Helemaal gek iedereen, en zo moet het.

Deze Blauwe Helden en 1 Heldin kunnen trots zijn op hun kampioenschap:  Serena Callanan, Daan van Rooten, Martijn van der Linden, aanvoerder Marnix Rozeboom, Matthijs van Wijhe, Nick Bergsma, Roy Berculo, Julian Buitenhuis, Stan Guliker, Yorik Doornbos, Yinte van Kasteel, Carlo de Klerk, Matthijs van den Brink, aangevuld met Wessel Bosman, Jan Buitenhuis, Robin Borgstein, en Sabastian Skop uit de JO15-1. Natuurlijk vergeten we ook Michel Drost hierin niet, ook hij heeft een aantal wedstrijden uitstekend zijn steentje bijgedragen.

Ook onze trainer Sina Baghbani van harte gefeliciteerd met je eerste kampioenschap als trainer. Ik ben er van overtuigd dat er nog wel een paar zullen volgen in de toekomst. Mooi om als leider vanaf de zijlijn te zien hoe jij omgaat met deze groep. Positief maar ook kritisch. Iedereen heeft zijn rol bij jou en iedereen voelt zich thuis. Mede door jouw inbreng gaan ze voor elkaar door het vuur op het veld en hebben ze dikke pret voor en na de wedstrijd.

Henk Berculo

Archief berichten